Afscheid

Gisteren moest ik afscheid nemen van 'mijn' kinderen op de markt van Santa Clara. Het is een heel vreemd idee; een paar weken lang heb ik ze bijna dagelijks gezien en nu zie ik ze (heel waarschijnlijk) nooit meer terug! Vooral de zieligste (schoenpoets)jongetjes gaan me aan het hart.
Als afsluiter heb ik de kinderen verwend met cola en chocoladekoekjes, lekker slecht en onverantwoord, maar dat mag wel een keertje toch? Uiteraard gingen de kinderen me heel erg missen en vroegen ze of ik snel terugkwam, ik kreeg veel kusjes en knuffels. Maar mijn ervaring met kinderen heeft me geleerd dat een bepaald spreekwoord erg op hen van toepassing is: 'Uit het oog, uit het hart'. En dat is maar goed ook.

Ik ben ook voor de laatste keer bij Opcion de Vida geweest, de opvangplek voor daklozen in het Carolinapark. We vielen met onze neus in de boter; er werd namelijk gevierd dat de stichting twee jaar bestaat, compleet met burgemeester, politie, etc.

Vandaag heb ik mijn koffer gepakt en gezorgd dat ik alle leuke foto´s van mijn verblijf in Ecuador in mijn bezit heb. Dan rest mij alleen nog een middag en een avondje met Desiree, Marieke en een paar vrienden. Morgen moet ik om 4 uur ´s ochtends vertrekken, wel een beetje met pijn in mijn hart hoor. Ik ga het relaxte Ecuadoriaanse leventje wel missen; het zal wel weer aanpassen worden in Nederland! Gelukkig wonen Desiree en Marieke in de buurt, dus ik zal hopelijk toch nog een paar mensen van mijn vakantie terug gaan zien. :)

Of dit mijn laatste weblog is weet ik nog niet, wellicht krijg ik in Nederland nog inspiratie om ook mijn laatste belevenissen even te vermelden. In ieder geval: ik hoop jullie snel weer te ontmoeten in Nederland!

weekend in Baños

Mijn laatste weekend in Ecuador was ook gelijk de leukste! We gingen naar Baños, een mooi toeristenplaatsje op zo´n vier uur rijden van Quito. Baños ligt midden in prachtige natuur; bergen, rivieren en een actieve vulkaan liggen binnen handbereik. We verbleven in een leuk hostel met heerlijke bedden en een heerlijke douche, voor het zachte prijsje van 6 dollar per nacht, helemaal prima dus.


Zaterdag begonnen we met raften op een wilde rivier. Ik heb zelden zulke prachtige natuur gezien; het begint al een beetje op oerwoud te lijken. Van tevoren werden we bang gemaakt met instructies over raften (wat te doen als er iemand uit de boot valt, wat te doen als de boot omslaat etc), dus we stapten een beetje angstig in ons bootje, ook al hadden we al 'droog' geoefend. Maar het raften was echt super super gaaf! Wel werden we halverwege overvallen door een hoge golf, zodat onze boot bijna omsloeg. Ik was wel een beetje trots op mezelf, want ik was één van de drie personen (van de zes) die in de boot bleven zitten. Toen ik van de schrik was bekomen moest ik Marieke uit het water gaan redden, die een beetje in paniek raakte omdat ze alle spookverhalen van de instructies nog in haar hoofd had. Als een echte held heb ik haar weer binnen de boot gekregen, dus ik heb ook nog iemand van de verdrinkingsnood gered deze vakantie ;).


´s Middags gingen we iets doen wat ik achteraf veel enger vond dan raften: paardrijden naar een prachtige waterval. Mijn enige ervaring met paardrijden was de pony van mijn buren, maar dat was al een aantal jaar geleden. Ik koos een onschuldig, sloom ogend paard uit en was erg blij om te horen dat een vrouw zei dat het een rustig paard was. Het beest bleek erg onbetrouwbaar te zijn, want het luisterde absoluut niet, bovendien schopte en beet het de andere paarden en had het de neiging om zich te verstappen, zodat ik telkens bang was om te vallen en onder het paard bedolven te worden. Behalve dat iedereen mijn paard meed, was ik toch erg grappig gezelschap, omdat ik telkens op het beest zat te schelden. Gelukkig is alles uiteindelijk goed gegaan, maar (sorry voor alle paardenliefhebbers) er moet wel een hele lieve knol op mijn weg komen wil ik nog een keer een tochtje gaan maken!

Ik ben me er (helaas) van bewust dat ik al bijna naar huis ga. Wel raar hoor, bij alles wat ik doe bedenk ik me dat dit een ´laatste keer´ is. Nog even genieten van de laaste dagen hier in Quito en dan kom ik weer richting Nederland...

Een dagje dierentuin

Vandaag ben ik met 'mijn' kinderen naar de dierentuin geweest, wat tegelijkertijd een afscheid van de Amerikanen was die morgen vertrekken. Echt geweldig om te zien hoe de kinderen ervan genieten! Als we alleen maar een ritje in de touringcar hadden gemaakt hadden ze het al leuk gevonden. Achter mij zat een van de armste jongetjes en hij genoot van het uitzicht (wat een mooie rivier! wat een mooie bergen!), dus ik denk dat hij Quito nog nooit uit is geweest. Grappig om te zien dat ze alle Raggaeton-liedjes (een van de meest populaire muzieksoorten in Ecuador) luidkeels meezingen. Bovendien werd ik weer plat geknuffeld door kinderen die op schoot wilden zitten.

In de dierentuin had ik een groepje van zes kinderen onder mijn hoede, dus dat liep allemaal wel gesmeerd. Vooral de reuze-schildpadden, condors en slangen vielen in de smaak. Ik had een enthousiaste Amerikaanse vrouw (op leeftijd) met mij mee gekregen, zij was echt lachwekkend. Denk aan het 'overdreven gedoe' van de gemiddelde Amerikaan en verdubbel dat nog eens, dan weet je ongeveer wat voor type het was. Met overslaande stem riep ze bij het minste of geringste hoe prachtig en leuk alles was (en nog in slecht Spaans ook!). Verbazingwekkend genoeg zijn we niet eens kinderen kwijt geraakt...

Het was echt een leuke dag, zowel voor de kinderen als voor mij!

Zingen in een indianenpakje

Zondagochtend moesten we vroeg opstaan (kwart voor 7!) omdat indiaan Nestor en zijn zusjes met hun traditionele kleding ons aan kwamen kleden. Helaas hadden ze geen kleren voor Marieke, omdat zij een tikkeltje te lang was, dus alleen Desiree en ik moesten eraan geloven. Het aankleden duurde erg lang, bijna een half uur per persoon, maar dan heb je ook wat. Twee doeken over elkaar die als rokken bij elkaar gehouden worden door een lint, een sierlijke blouse, een schouderdoek eroverheen, kettingen, armbanden en het haar bijeengebonden door een lint. Desiree en ik voelden ons net bruidjes die werden aangekleed. Iets minder fijn was dat de buik flink ingesnoerd wordt, maar daarvan ga je dan wel weer elegant lopen.

Uiteraard hadden we veel bekijks, omdat we met de bus naar de kerk moesten reizen en ook in de kerk vonden ze ons heel interessant. Het zingen van het Quichua-lied ging goed, we wisten alle woorden nog en hielden ook nog eens aardig wijs. Na de kerk moesten we nog met een hele indianenfamilie op de foto, aten we een maishapje en kregen we een vreemd soort vlees te proeven (wat achteraf ingewand, maag bleek te zijn, jakkes!). Men vond het vieze gezicht dat ik trok erg grappig.

Toch leuk om zoiets een keer gedaan te hebben, ik zal het niet snel meer vergeten!

Lief he?!

Hier zoals beloofd wat foto´s van de kinderen waar ik mee werk. Maandag, dinsdag en woensdag komen de iets grotere kinderen, terwijl de kleinere kinderen op donderdag en vrijdag komen. Die kleintjes zien er zo lief uit, echt om op te vreten, maar toch vind ik het werken met oudere kinderen leuker. Zij hebben minder hulp nodig, zijn grappiger, huilen minder!

Vandaag heb ik weer cultureel gedaan; samen met Marieke hebben we een balletvoorstelling bezocht! We hadden via via (handig hoor, zo´n breed vriendennetwerk van Desiree en Marieke) gratis kaartjes gekregen. Ik had altijd al eens zoiets willen bezoeken en vond het dan ook erg leuk en mooi om te zien! Al moet ik wel zeggen dat ik weinig zitvlees heb en op een gegeven moment best een beetje slaap kreeg van die twee uur durende voorstelling.

Verder weinig nieuws. Desiree en ik hebben ons liedje in Quichua al een keer geoefend met indiaan Nestor en hij heeft drie keer gezegd dat ik zo´n mooie stem heb (slijmbal), dus waarschijnlijk gaat onze 'voorstelling' van a.s. zondag echt plaatsvinden!

Bezig bijtje...

De indianenmarkt van Otovalo stelde niet teleur. Zelfs de twee uur durende busreis was geen probleem, omdat het uitzicht echt fantastisch was. Samen met Marieke en Emy (die teruggekomen waren van hun rondreizen in Ecuador en hun stage bij de stichting van Melanie hebben gedaan), Desiree en Marieke hebben we flink wat spulletjes gekocht, dus als je geluk hebt krijg je een mooi (indianen)souvenirtje van mij.

Op zondag ben ik vroeg opgestaan om naar een andere indianenkerk te gaan. Desiree had weer eens een nieuwe vriend opgedaan, die (illegale maar christelijke) cd´s verkoopt. Deze dienst was iets minder traditioneel dan de andere indianenkerk, want alhoewel de gemeente in het Quichua zong, waren deze melodieën soms zelfs bekend. De 'vertrouwde' Quichua-liederen blijken hymnes te zijn, die alleen door (oude) vrouwen werden voorgedragen op het podium. Maar... Desiree en ik hebben het voor elkaar, we gaan in een indianenpakje een Quichua-lied zingen op het podium! (als het doorgaat tenminste) Het zingen voor zoveel mensen vind ik wel een beetje eng (al kan het nooit valser zijn dan die schrille stemmen van de indianenvrouwen), maar voor dat indianenpakje doe ik het! Helemaal leuk dus. Uiteraard ben ik twee keer naar de kerk geweest, dus daarna gingen we gelijk door naar onze 'basisgemeente' van de HCJB.

Maandag ben ik een beetje pissig geworden op Carolina, omdat ik er echt niet tegen kan om in zo´n grote chaos te werken. Het heeft wel geholpen, deze week gaat alles een stuk beter. Ook de Amerikanen werken steeds beter mee en nemen meer initiatief. Ik krijg er steeds meer lol in, al is het gewoon al fantastisch om met die (lieve) kinderen te werken!


Gisteren was Marieke (1) jarig, wat we uitgebreid hebben gevierd. Ze kreeg ontbijt op bed, na het werken een 'kinderfeestje' met limonade en versieren van chocoladetaart en daarna salsales. Verwacht niet dat ik nu de salsa kan dansen, want zo soepel in de heupen ben ik nu ook weer niet, maar t was leuk. ´s Avonds met allerlei vrienden van Marieke en Desiree in een wokrestaurant gegeten. Marieke was dus helemaal jarig.

Ik heb dus genoeg te doen deze week, ben dan ook blij dat ik vanmiddag niets op het programma heb staan (behalve goed schoonmaken, boodschappen doen en eten koken; ik moet mijn bijnaam 'mama' wel hoog houden natuurlijk). Trouwens, Marieke en Emy zijn vandaag met het vliegtuig naar Nederland vertrokken, dus we zijn weer met z´n drieën overgebleven...

Op de evenaar

Vandaag had ik lekker een dagje vrij, deze heb ik gebruikt om samen met Marieke naar de evenaar, La Mitad del Mundo, te gaan! We zijn naar een museum geweest waar de evenaar dwars doorheen loopt, erg leuk! Zo zijn we weer wat wijzer geworden over de krachten van deze evenaar. Ten noorden en ten zuiden van de evenaar draait een waterkolkje de tegengestelde richting op (met de klok mee of tegen de klok in), terwijl er op de evenaar helemaal geen draaikolk te zien is. Verder is het heel moeilijk om je evenwicht te bewaren en met gesloten ogen over de lijn van de evenaar te lopen, net alsof je dronken bent! Ik voelde me helemaal in mijn element op de evenaar. Ik was namelijk de eerste van mijn groep die erin slaagde om een ei op een spijker te laten balanceren en bovendien doe ik het als indiaan ook niet slecht; in een keer schoot in met een blaaspijp recht in een cactus! Het museum was dus erg leuk, we kregen ook nog informatie over de leefomstandigheden van verschillende inheemse stammen en de zonnecultus. Het is overigens erg raar om zoveel 'blanken' te zien, ben ik helemaal niet meer gewend!

Na ons bezoek aan het museum besloten we niet om naar het officiele monument van de evenaar te gaan, omdat het er niet echt spannend uitzag en alleen maar geld koste. In de 18e eeuw dacht men dat de evenaar een paar honderd meter verderop was (de meetinstrumenten waren nog niet zo nauwkeurig), daarom staat het monument eigenlijk op de verkeerde plaats.


We hebben ook nog kennisgemaakt met een fantastisch uitzicht, vanaf een vulkaan in een of ander natuurreservaat. Als Desiree er ook bij is zijn we van plan om een heuse bergwandeling te gaan maken. (Jaja, dat IK nog eens vrijwillig een bergwandeling zou gaan maken!)

Over het project gesproken, dat is nog steeds erg rommelig. Gisteren hebben we een vlieger gemaakt van plastic tassen (we hadden er namelijk een heleboel omdat er in de supermarkt inpakkers zijn die voor ieder boodschapje een tas gebruiken, milieuvervuiling!), een creatie van mij waar ik uiteraard wel een beetje trots op ben. Maar nu is het even weekend, morgen ben ik van plan om naar een grote indianenmarkt in Otovalo te gaan, dus dat gaat vast leuk worden (souvenirs)!