Afscheid

Gisteren moest ik afscheid nemen van 'mijn' kinderen op de markt van Santa Clara. Het is een heel vreemd idee; een paar weken lang heb ik ze bijna dagelijks gezien en nu zie ik ze (heel waarschijnlijk) nooit meer terug! Vooral de zieligste (schoenpoets)jongetjes gaan me aan het hart.
Als afsluiter heb ik de kinderen verwend met cola en chocoladekoekjes, lekker slecht en onverantwoord, maar dat mag wel een keertje toch? Uiteraard gingen de kinderen me heel erg missen en vroegen ze of ik snel terugkwam, ik kreeg veel kusjes en knuffels. Maar mijn ervaring met kinderen heeft me geleerd dat een bepaald spreekwoord erg op hen van toepassing is: 'Uit het oog, uit het hart'. En dat is maar goed ook.

Ik ben ook voor de laatste keer bij Opcion de Vida geweest, de opvangplek voor daklozen in het Carolinapark. We vielen met onze neus in de boter; er werd namelijk gevierd dat de stichting twee jaar bestaat, compleet met burgemeester, politie, etc.

Vandaag heb ik mijn koffer gepakt en gezorgd dat ik alle leuke foto´s van mijn verblijf in Ecuador in mijn bezit heb. Dan rest mij alleen nog een middag en een avondje met Desiree, Marieke en een paar vrienden. Morgen moet ik om 4 uur ´s ochtends vertrekken, wel een beetje met pijn in mijn hart hoor. Ik ga het relaxte Ecuadoriaanse leventje wel missen; het zal wel weer aanpassen worden in Nederland! Gelukkig wonen Desiree en Marieke in de buurt, dus ik zal hopelijk toch nog een paar mensen van mijn vakantie terug gaan zien. :)

Of dit mijn laatste weblog is weet ik nog niet, wellicht krijg ik in Nederland nog inspiratie om ook mijn laatste belevenissen even te vermelden. In ieder geval: ik hoop jullie snel weer te ontmoeten in Nederland!

weekend in Baños

Mijn laatste weekend in Ecuador was ook gelijk de leukste! We gingen naar Baños, een mooi toeristenplaatsje op zo´n vier uur rijden van Quito. Baños ligt midden in prachtige natuur; bergen, rivieren en een actieve vulkaan liggen binnen handbereik. We verbleven in een leuk hostel met heerlijke bedden en een heerlijke douche, voor het zachte prijsje van 6 dollar per nacht, helemaal prima dus.


Zaterdag begonnen we met raften op een wilde rivier. Ik heb zelden zulke prachtige natuur gezien; het begint al een beetje op oerwoud te lijken. Van tevoren werden we bang gemaakt met instructies over raften (wat te doen als er iemand uit de boot valt, wat te doen als de boot omslaat etc), dus we stapten een beetje angstig in ons bootje, ook al hadden we al 'droog' geoefend. Maar het raften was echt super super gaaf! Wel werden we halverwege overvallen door een hoge golf, zodat onze boot bijna omsloeg. Ik was wel een beetje trots op mezelf, want ik was één van de drie personen (van de zes) die in de boot bleven zitten. Toen ik van de schrik was bekomen moest ik Marieke uit het water gaan redden, die een beetje in paniek raakte omdat ze alle spookverhalen van de instructies nog in haar hoofd had. Als een echte held heb ik haar weer binnen de boot gekregen, dus ik heb ook nog iemand van de verdrinkingsnood gered deze vakantie ;).


´s Middags gingen we iets doen wat ik achteraf veel enger vond dan raften: paardrijden naar een prachtige waterval. Mijn enige ervaring met paardrijden was de pony van mijn buren, maar dat was al een aantal jaar geleden. Ik koos een onschuldig, sloom ogend paard uit en was erg blij om te horen dat een vrouw zei dat het een rustig paard was. Het beest bleek erg onbetrouwbaar te zijn, want het luisterde absoluut niet, bovendien schopte en beet het de andere paarden en had het de neiging om zich te verstappen, zodat ik telkens bang was om te vallen en onder het paard bedolven te worden. Behalve dat iedereen mijn paard meed, was ik toch erg grappig gezelschap, omdat ik telkens op het beest zat te schelden. Gelukkig is alles uiteindelijk goed gegaan, maar (sorry voor alle paardenliefhebbers) er moet wel een hele lieve knol op mijn weg komen wil ik nog een keer een tochtje gaan maken!

Ik ben me er (helaas) van bewust dat ik al bijna naar huis ga. Wel raar hoor, bij alles wat ik doe bedenk ik me dat dit een ´laatste keer´ is. Nog even genieten van de laaste dagen hier in Quito en dan kom ik weer richting Nederland...

Een dagje dierentuin

Vandaag ben ik met 'mijn' kinderen naar de dierentuin geweest, wat tegelijkertijd een afscheid van de Amerikanen was die morgen vertrekken. Echt geweldig om te zien hoe de kinderen ervan genieten! Als we alleen maar een ritje in de touringcar hadden gemaakt hadden ze het al leuk gevonden. Achter mij zat een van de armste jongetjes en hij genoot van het uitzicht (wat een mooie rivier! wat een mooie bergen!), dus ik denk dat hij Quito nog nooit uit is geweest. Grappig om te zien dat ze alle Raggaeton-liedjes (een van de meest populaire muzieksoorten in Ecuador) luidkeels meezingen. Bovendien werd ik weer plat geknuffeld door kinderen die op schoot wilden zitten.

In de dierentuin had ik een groepje van zes kinderen onder mijn hoede, dus dat liep allemaal wel gesmeerd. Vooral de reuze-schildpadden, condors en slangen vielen in de smaak. Ik had een enthousiaste Amerikaanse vrouw (op leeftijd) met mij mee gekregen, zij was echt lachwekkend. Denk aan het 'overdreven gedoe' van de gemiddelde Amerikaan en verdubbel dat nog eens, dan weet je ongeveer wat voor type het was. Met overslaande stem riep ze bij het minste of geringste hoe prachtig en leuk alles was (en nog in slecht Spaans ook!). Verbazingwekkend genoeg zijn we niet eens kinderen kwijt geraakt...

Het was echt een leuke dag, zowel voor de kinderen als voor mij!