Afscheid

Gisteren moest ik afscheid nemen van 'mijn' kinderen op de markt van Santa Clara. Het is een heel vreemd idee; een paar weken lang heb ik ze bijna dagelijks gezien en nu zie ik ze (heel waarschijnlijk) nooit meer terug! Vooral de zieligste (schoenpoets)jongetjes gaan me aan het hart.
Als afsluiter heb ik de kinderen verwend met cola en chocoladekoekjes, lekker slecht en onverantwoord, maar dat mag wel een keertje toch? Uiteraard gingen de kinderen me heel erg missen en vroegen ze of ik snel terugkwam, ik kreeg veel kusjes en knuffels. Maar mijn ervaring met kinderen heeft me geleerd dat een bepaald spreekwoord erg op hen van toepassing is: 'Uit het oog, uit het hart'. En dat is maar goed ook.

Ik ben ook voor de laatste keer bij Opcion de Vida geweest, de opvangplek voor daklozen in het Carolinapark. We vielen met onze neus in de boter; er werd namelijk gevierd dat de stichting twee jaar bestaat, compleet met burgemeester, politie, etc.

Vandaag heb ik mijn koffer gepakt en gezorgd dat ik alle leuke foto´s van mijn verblijf in Ecuador in mijn bezit heb. Dan rest mij alleen nog een middag en een avondje met Desiree, Marieke en een paar vrienden. Morgen moet ik om 4 uur ´s ochtends vertrekken, wel een beetje met pijn in mijn hart hoor. Ik ga het relaxte Ecuadoriaanse leventje wel missen; het zal wel weer aanpassen worden in Nederland! Gelukkig wonen Desiree en Marieke in de buurt, dus ik zal hopelijk toch nog een paar mensen van mijn vakantie terug gaan zien. :)

Of dit mijn laatste weblog is weet ik nog niet, wellicht krijg ik in Nederland nog inspiratie om ook mijn laatste belevenissen even te vermelden. In ieder geval: ik hoop jullie snel weer te ontmoeten in Nederland!

weekend in Baños

Mijn laatste weekend in Ecuador was ook gelijk de leukste! We gingen naar Baños, een mooi toeristenplaatsje op zo´n vier uur rijden van Quito. Baños ligt midden in prachtige natuur; bergen, rivieren en een actieve vulkaan liggen binnen handbereik. We verbleven in een leuk hostel met heerlijke bedden en een heerlijke douche, voor het zachte prijsje van 6 dollar per nacht, helemaal prima dus.


Zaterdag begonnen we met raften op een wilde rivier. Ik heb zelden zulke prachtige natuur gezien; het begint al een beetje op oerwoud te lijken. Van tevoren werden we bang gemaakt met instructies over raften (wat te doen als er iemand uit de boot valt, wat te doen als de boot omslaat etc), dus we stapten een beetje angstig in ons bootje, ook al hadden we al 'droog' geoefend. Maar het raften was echt super super gaaf! Wel werden we halverwege overvallen door een hoge golf, zodat onze boot bijna omsloeg. Ik was wel een beetje trots op mezelf, want ik was één van de drie personen (van de zes) die in de boot bleven zitten. Toen ik van de schrik was bekomen moest ik Marieke uit het water gaan redden, die een beetje in paniek raakte omdat ze alle spookverhalen van de instructies nog in haar hoofd had. Als een echte held heb ik haar weer binnen de boot gekregen, dus ik heb ook nog iemand van de verdrinkingsnood gered deze vakantie ;).


´s Middags gingen we iets doen wat ik achteraf veel enger vond dan raften: paardrijden naar een prachtige waterval. Mijn enige ervaring met paardrijden was de pony van mijn buren, maar dat was al een aantal jaar geleden. Ik koos een onschuldig, sloom ogend paard uit en was erg blij om te horen dat een vrouw zei dat het een rustig paard was. Het beest bleek erg onbetrouwbaar te zijn, want het luisterde absoluut niet, bovendien schopte en beet het de andere paarden en had het de neiging om zich te verstappen, zodat ik telkens bang was om te vallen en onder het paard bedolven te worden. Behalve dat iedereen mijn paard meed, was ik toch erg grappig gezelschap, omdat ik telkens op het beest zat te schelden. Gelukkig is alles uiteindelijk goed gegaan, maar (sorry voor alle paardenliefhebbers) er moet wel een hele lieve knol op mijn weg komen wil ik nog een keer een tochtje gaan maken!

Ik ben me er (helaas) van bewust dat ik al bijna naar huis ga. Wel raar hoor, bij alles wat ik doe bedenk ik me dat dit een ´laatste keer´ is. Nog even genieten van de laaste dagen hier in Quito en dan kom ik weer richting Nederland...

Een dagje dierentuin

Vandaag ben ik met 'mijn' kinderen naar de dierentuin geweest, wat tegelijkertijd een afscheid van de Amerikanen was die morgen vertrekken. Echt geweldig om te zien hoe de kinderen ervan genieten! Als we alleen maar een ritje in de touringcar hadden gemaakt hadden ze het al leuk gevonden. Achter mij zat een van de armste jongetjes en hij genoot van het uitzicht (wat een mooie rivier! wat een mooie bergen!), dus ik denk dat hij Quito nog nooit uit is geweest. Grappig om te zien dat ze alle Raggaeton-liedjes (een van de meest populaire muzieksoorten in Ecuador) luidkeels meezingen. Bovendien werd ik weer plat geknuffeld door kinderen die op schoot wilden zitten.

In de dierentuin had ik een groepje van zes kinderen onder mijn hoede, dus dat liep allemaal wel gesmeerd. Vooral de reuze-schildpadden, condors en slangen vielen in de smaak. Ik had een enthousiaste Amerikaanse vrouw (op leeftijd) met mij mee gekregen, zij was echt lachwekkend. Denk aan het 'overdreven gedoe' van de gemiddelde Amerikaan en verdubbel dat nog eens, dan weet je ongeveer wat voor type het was. Met overslaande stem riep ze bij het minste of geringste hoe prachtig en leuk alles was (en nog in slecht Spaans ook!). Verbazingwekkend genoeg zijn we niet eens kinderen kwijt geraakt...

Het was echt een leuke dag, zowel voor de kinderen als voor mij!

Zingen in een indianenpakje

Zondagochtend moesten we vroeg opstaan (kwart voor 7!) omdat indiaan Nestor en zijn zusjes met hun traditionele kleding ons aan kwamen kleden. Helaas hadden ze geen kleren voor Marieke, omdat zij een tikkeltje te lang was, dus alleen Desiree en ik moesten eraan geloven. Het aankleden duurde erg lang, bijna een half uur per persoon, maar dan heb je ook wat. Twee doeken over elkaar die als rokken bij elkaar gehouden worden door een lint, een sierlijke blouse, een schouderdoek eroverheen, kettingen, armbanden en het haar bijeengebonden door een lint. Desiree en ik voelden ons net bruidjes die werden aangekleed. Iets minder fijn was dat de buik flink ingesnoerd wordt, maar daarvan ga je dan wel weer elegant lopen.

Uiteraard hadden we veel bekijks, omdat we met de bus naar de kerk moesten reizen en ook in de kerk vonden ze ons heel interessant. Het zingen van het Quichua-lied ging goed, we wisten alle woorden nog en hielden ook nog eens aardig wijs. Na de kerk moesten we nog met een hele indianenfamilie op de foto, aten we een maishapje en kregen we een vreemd soort vlees te proeven (wat achteraf ingewand, maag bleek te zijn, jakkes!). Men vond het vieze gezicht dat ik trok erg grappig.

Toch leuk om zoiets een keer gedaan te hebben, ik zal het niet snel meer vergeten!

Lief he?!

Hier zoals beloofd wat foto´s van de kinderen waar ik mee werk. Maandag, dinsdag en woensdag komen de iets grotere kinderen, terwijl de kleinere kinderen op donderdag en vrijdag komen. Die kleintjes zien er zo lief uit, echt om op te vreten, maar toch vind ik het werken met oudere kinderen leuker. Zij hebben minder hulp nodig, zijn grappiger, huilen minder!

Vandaag heb ik weer cultureel gedaan; samen met Marieke hebben we een balletvoorstelling bezocht! We hadden via via (handig hoor, zo´n breed vriendennetwerk van Desiree en Marieke) gratis kaartjes gekregen. Ik had altijd al eens zoiets willen bezoeken en vond het dan ook erg leuk en mooi om te zien! Al moet ik wel zeggen dat ik weinig zitvlees heb en op een gegeven moment best een beetje slaap kreeg van die twee uur durende voorstelling.

Verder weinig nieuws. Desiree en ik hebben ons liedje in Quichua al een keer geoefend met indiaan Nestor en hij heeft drie keer gezegd dat ik zo´n mooie stem heb (slijmbal), dus waarschijnlijk gaat onze 'voorstelling' van a.s. zondag echt plaatsvinden!

Bezig bijtje...

De indianenmarkt van Otovalo stelde niet teleur. Zelfs de twee uur durende busreis was geen probleem, omdat het uitzicht echt fantastisch was. Samen met Marieke en Emy (die teruggekomen waren van hun rondreizen in Ecuador en hun stage bij de stichting van Melanie hebben gedaan), Desiree en Marieke hebben we flink wat spulletjes gekocht, dus als je geluk hebt krijg je een mooi (indianen)souvenirtje van mij.

Op zondag ben ik vroeg opgestaan om naar een andere indianenkerk te gaan. Desiree had weer eens een nieuwe vriend opgedaan, die (illegale maar christelijke) cd´s verkoopt. Deze dienst was iets minder traditioneel dan de andere indianenkerk, want alhoewel de gemeente in het Quichua zong, waren deze melodieën soms zelfs bekend. De 'vertrouwde' Quichua-liederen blijken hymnes te zijn, die alleen door (oude) vrouwen werden voorgedragen op het podium. Maar... Desiree en ik hebben het voor elkaar, we gaan in een indianenpakje een Quichua-lied zingen op het podium! (als het doorgaat tenminste) Het zingen voor zoveel mensen vind ik wel een beetje eng (al kan het nooit valser zijn dan die schrille stemmen van de indianenvrouwen), maar voor dat indianenpakje doe ik het! Helemaal leuk dus. Uiteraard ben ik twee keer naar de kerk geweest, dus daarna gingen we gelijk door naar onze 'basisgemeente' van de HCJB.

Maandag ben ik een beetje pissig geworden op Carolina, omdat ik er echt niet tegen kan om in zo´n grote chaos te werken. Het heeft wel geholpen, deze week gaat alles een stuk beter. Ook de Amerikanen werken steeds beter mee en nemen meer initiatief. Ik krijg er steeds meer lol in, al is het gewoon al fantastisch om met die (lieve) kinderen te werken!


Gisteren was Marieke (1) jarig, wat we uitgebreid hebben gevierd. Ze kreeg ontbijt op bed, na het werken een 'kinderfeestje' met limonade en versieren van chocoladetaart en daarna salsales. Verwacht niet dat ik nu de salsa kan dansen, want zo soepel in de heupen ben ik nu ook weer niet, maar t was leuk. ´s Avonds met allerlei vrienden van Marieke en Desiree in een wokrestaurant gegeten. Marieke was dus helemaal jarig.

Ik heb dus genoeg te doen deze week, ben dan ook blij dat ik vanmiddag niets op het programma heb staan (behalve goed schoonmaken, boodschappen doen en eten koken; ik moet mijn bijnaam 'mama' wel hoog houden natuurlijk). Trouwens, Marieke en Emy zijn vandaag met het vliegtuig naar Nederland vertrokken, dus we zijn weer met z´n drieën overgebleven...

Op de evenaar

Vandaag had ik lekker een dagje vrij, deze heb ik gebruikt om samen met Marieke naar de evenaar, La Mitad del Mundo, te gaan! We zijn naar een museum geweest waar de evenaar dwars doorheen loopt, erg leuk! Zo zijn we weer wat wijzer geworden over de krachten van deze evenaar. Ten noorden en ten zuiden van de evenaar draait een waterkolkje de tegengestelde richting op (met de klok mee of tegen de klok in), terwijl er op de evenaar helemaal geen draaikolk te zien is. Verder is het heel moeilijk om je evenwicht te bewaren en met gesloten ogen over de lijn van de evenaar te lopen, net alsof je dronken bent! Ik voelde me helemaal in mijn element op de evenaar. Ik was namelijk de eerste van mijn groep die erin slaagde om een ei op een spijker te laten balanceren en bovendien doe ik het als indiaan ook niet slecht; in een keer schoot in met een blaaspijp recht in een cactus! Het museum was dus erg leuk, we kregen ook nog informatie over de leefomstandigheden van verschillende inheemse stammen en de zonnecultus. Het is overigens erg raar om zoveel 'blanken' te zien, ben ik helemaal niet meer gewend!

Na ons bezoek aan het museum besloten we niet om naar het officiele monument van de evenaar te gaan, omdat het er niet echt spannend uitzag en alleen maar geld koste. In de 18e eeuw dacht men dat de evenaar een paar honderd meter verderop was (de meetinstrumenten waren nog niet zo nauwkeurig), daarom staat het monument eigenlijk op de verkeerde plaats.


We hebben ook nog kennisgemaakt met een fantastisch uitzicht, vanaf een vulkaan in een of ander natuurreservaat. Als Desiree er ook bij is zijn we van plan om een heuse bergwandeling te gaan maken. (Jaja, dat IK nog eens vrijwillig een bergwandeling zou gaan maken!)

Over het project gesproken, dat is nog steeds erg rommelig. Gisteren hebben we een vlieger gemaakt van plastic tassen (we hadden er namelijk een heleboel omdat er in de supermarkt inpakkers zijn die voor ieder boodschapje een tas gebruiken, milieuvervuiling!), een creatie van mij waar ik uiteraard wel een beetje trots op ben. Maar nu is het even weekend, morgen ben ik van plan om naar een grote indianenmarkt in Otovalo te gaan, dus dat gaat vast leuk worden (souvenirs)!

Pfff....

Wat een ochtend! Ik kwam aan op de markt van Santa Clara en er bleek geen programma, spel of knutsel te zijn, terwijl er ongeveer 30 kinderen waren! Bovendien kwamen de Amerikanen, maar daar was niet veel hulp van te verwachten. Ze gingen met z'n drieen een luier kopen voor een kindje die een natte broek had en keken vooral toe. Als de kinderen hun speelgoed moesten opruimen bleven zij het langste doorspelen etc etc. Maar ze bedoelen het vast goed. Ze zijn hier drie weken met een project van school. De hele ochtend stond ik (met Carolina) er alleen voor, bovendien hebben we dus de hele ochtend gespeeld. Ik heb diep gegraven in mijn basisschool-herinneringen, dus ik moest zowel in het Spaans als in het Engels het spelletje 'vier is teveel' uitleggen. Uiteindelijk vonden vooral de jongetjes het wel een succes. Maar, het werk beloont ook echt wel. Ik word al op straat begroet als ik 's ochtends op de markt aankom en ik krijg veel knuffels, kusjes en glimlachen. Ook Carolina laat duidelijk merken dat ze mijn werk waardeert. Morgen wordt het hopelijk iets rustiger. Helaas heb ik nog geen tijd gehad om foto's te maken, maar dat komt denk ik nog wel.

Gisterenmiddag ging ik samen met Marieke en Desiree naar een opvanghuis voor daklozen, in het Carolinapark. Daar kunnen de jongens douchen, krijgen ze eten en een keer in de week 'bijbelstudie'. Gisteren was ik bij de bijbelstudie. Er werd een verhaal van Abraham gelezen, vanaf zijn roeping tot het 'offeren' van Isaac. De jongens (en één meisje met kind) zijn echt vertederend. Sommigen zijn echt heel irritant onder het bijbelverhaal, maar anderen zijn echt geinteresseerd en stellen op een hele kinderlijke manier vragen over dingen die ik eigenlijk heel normaal vond. Ze maakten bijvoorbeeld vieze geintjes over Abraham die rond zijn 100ste nog een zoon krijgt etc. Ze zijn blij met alle aandacht, hebben spelletjes op mijn mobiel gespeeld en vragen of ik van HIPHOP houd. Erg leuk om er eens bij te zijn, ik hoop er nog wel eens heen te gaan!

weekend, project

Er is al weer een weekend voorbij en ook heb ik alweer twee dagen gewerkt!

Zaterdagavond ben ik naar het Culturele Centrum van Quito geweest, waar we (Desiree, Marieke, Juan; jongen waar ik ook mee werk) een voorstelling van Capoera hebben gezien. Dit houdt in: trommelmuziek, Afrikaans-achtige muziek (al heeft Capoera Braziliaanse wortels), salto´s, flikflakken, schroeven, splitten en wat dan ook niet meer, ik was erg onder de indruk! Alhoewel Capoera een soort vechtsport is, raken de deelnemers elkaar bijna niet aan, ze 'dansen' om elkaar heen.


Zondag weer naar HCJB-kerk geweest en uitgenodigd voor het eten in een opvanghuis voor straatjongens, opgericht door een Amerikaans stel. Wat ik wel grappig vond, was dat alle jongens overhoord werden waar de preek over ging.

´s Middags naar de inheemse kerk geweest. Dit keer weken ze één keer af van de vertrouwde 4-kwartsmaat-melodie, dat lied liep dan ook niet zo heel goed. Na afloop van de dienst werd er een soort 'stamgesprek' gehouden. Desiree informeerde namelijk naar stagemogelijkheden en Marieke wil graag een keer basgitaar spelen. De gemeenteleden namen hen erg serieus, gingen er allemaal eens goed voor zitten. Toen dat allemaal besproken was vroegen ze of ik ook nog wensen had. Ik zei dat ik niets hoefde (zelf geen vriend die me werd aangeboden). Wel mogen Marieke, Desiree en ik zondagsschool gaan geven! Ben benieuwd.

Maandag voor het eerst gewerkt met de kinderen op de markt van Santa Clara, wat een overdekte markt in een gebouw is. We hebben gekleurd, gevingerverfd en veel gespeeld. Het zijn lieve kinderen (al werd er van tevoren tegen me gezegd dat het een pittige groep is omdat het een vrij nieuw project is), ze vinden nog dingen leuk en zijn blij met alle aandacht die ze krijgen. De kinderen die echt arm zijn vallen op, ze zien er net wat slonziger uit, ruiken niet lekker, zijn een beetje schuw, huilen snel en worden eerder dwarsgezeten door andere kinderen. Ik werk van 9:00 uur tot 12:30 met de kinderen, maar dat is echt lang zat! Daarna ruimen we nog op tot een uur of 1. De zaal is erg groot, ik heb dan ook blaren van het vegen!
Morgen komen er 6 Amerikaanse mensen meewerken op mijn project. Daarom hebben we vandaag allerlei knutsels gemaakt om hen te verwelkomen. Ik ben wel benieuwd, maar k ben wel blij dat er meerdere medewerkers komen. Juan heeft namelijk de neiging om een uur te laat te komen en gaat voor het opruimen alweer weg. Carolina (dochter van het gastgezin) is wel prettig om mee te werken.

In het appartement heb ik het erg naar mijn zin, lekker mijn eigen plekje maar tegelijkertijd veel gezelligheid en, niet onbelangrijk, ik kan Nederlands praten! Ook word ik al een voleerd busreiziger.

Een tijd van komen, een tijd van gaan

Inmiddels ben ik van mijn gastgezin naar het vrijwilligersappartement verhuisd. Het afscheid was niet echt spectuculair, gewoon gedag gezegd eigenlijk, bedankjes en gelukwensen aan beide kanten.
De laatste avond (donderdagavond) was Elena zich aan het omkleden en zouden we ergens heen gaan. Ik vroeg waarheen, ik hoorde een naam, maar ik besloot gewoon mijn fotocamera mee te nemen en maar te zien waar we heen zouden gaan. We bleken naar de bank te gaan, daarna naar een winkelcentrum met een grote supermarkt erin. Daar werd ik met trots rondgeleid (in de trant van: dit fruit hebben ze allemaal, dit is voedsel voor in de magnetron etc etc), ik vond het wel vertederend. We sloten dit tripje af met een bezoek aan fastfoodketen Kentucky Fried Chicken. Tot de verbazing van Elena en Manuel had ik daar nog nooit gegeten. Die kippenkluifjes hebben me overigens weer flinke darmklachten bezorgd, maar dat terzijde.

De volgende dag de laatste les Spaans. Voor de gelegenheid kreeg ik pizza, wat natuurlijk ook niet zo bevorderend is voor mijn tere maagje. Ik kreeg allerlei lovende woorden van Hilda en de verzekering dat haar deur altijd voor me openstaat. Goed om te weten ;)


Door Melanie (oprichtster van de stichting) werd ik opgehaald. Ze gaf nog een mogelijk goede verklaring voor mijn darmklachten. Bij het gastgezin eet ik heel mager, vooral brood, witte rijst, een klein beetje vlees en groente. Al die vette happen kan mijn maag niet meer hebben. Misschien kom ik nog wel terug met mijn droomfiguurtje ;)

In het appartement was alles netjes schoon gemaakt en opgeruimd (dat ik daarvan hield wisten ze al na één bezoek), helemaal goed dus. Ik heb een eigen slaapkamer en badkamer. Het lijkt allemaal heel veilig; ik moet drie sloten openen voordat ik in mijn kamer kom en bovendien zijn alle ramen beveiligd met tralies.

Vanochtend is mijn angst voor de tandarts flink verergerd. Ik ging mee met Desiree, die een flink gat in haar kies had. Aangezien ik nog nooit gaatjes heb gehad en nog nooit een 'boorsessie' had meegemaakt, waren al die spuiten en boren best indrukwekkend. Verder nog rondgelopen in winkelcentrum en mooi park genaamd Carolina.

Nou, jullie zijn weer helemaal op de hoogte van mijn ervaringen.

Asi es la vida

Het leven in het zuiden van Quito gaat z'n gewone gangetje. Het gaat zelfs al bijna gewoon lijken! Mijn dagen bestaan uit Spaanse les, huiswerk, eten, lezen, tv-kijken en af en toe eens naar het centrum van de stad. Ik ben dan ook blij dat ik vrijdag ga verhuizen naar het vrijwilligersappartement, dan kan ik wat meer zelfstandig gaan ondernemen en zit ik ook wat dichter bij het centrum. Niet dat ik iets te klagen heb hoor, ik heb het echt getroffen met het gastgezin!

Gisteren was Elena jarig. Dit hebben we gevierd met een chic aangeklede tafel, verjaardagsliederen in zowel Spaans als Nederlands, pizza, chocoladetaart en rode wijn. Erg gezellig. Hieronder nog een foto van dit heugelijke feit.

Met mijn Spaanse les gaat het trouwens ook goed. Ik worstel nog een beetje met de onregelmatige werkwoorden in de verleden tijd, maar ik merk wel dat ik steeds beter kan communiceren in het Spaans en steeds meer mensen ga begrijpen! Dat mag ook wel, want ik heb nog maar twee dagen les (=slechts 8 uur)!

Ik ben trouwens nog steeds erg in mijn sas met alle reacties die ik op mijn weblog krijg! Leuk! Ik word niet vergeten in het verre Ecuador...

Een 'kerkelijk' weekend

In twee dagen 3 kerkdiensten bezoeken, niet slecht toch? Manuel moest er heel hard om lachen, zat er allemaal grapjes over te maken. Zoals gezegd zou ik zaterdag naar een christelijk festival gaan, ik had alleen geen idee wat het in zou houden. Het was behoorlijk evangelisch. Omdat het 07-07-07 was (getal van God) werd er een dienst gehouden om te bidden voor verandering in Ecuador. Hartstikke mooi natuurlijk, maar de manier waarop stond me niet helemaal aan. Liederen waar maar geen eind aan lijkt te komen, vlaggendansen, 'geschreeuw' etc. We (Desiree, Marieke en ik; ik heb namelijk het hele weekend met hen doorgebracht) zijn dan ook niet alle 7 uur gebleven.

De eerste kerkdienst op zondag was in een te klein gebouw, zodat er heel wat mensen buiten moesten staan. Deze kerkdienst was voor mij wat beter te behappen, het was wel een beetje evangelisch, maar niet zo extreem.

De laatste kerkdienst waar we heengingen was het meest interessant, namelijk een kerkdienst van inheemse mensen (lees: indianen, compleet met klederdracht en dikke vlechten), welke gedeeltelijk in het Quichua was. Deze dienst vond plaats aan de rand van de stad Quito, in een klein gebouwtje met houten banken. Er waren dan ook maar een stuk of 20 mensen. Vooral het zingen was echt geweldig. Uiteraard in het Quichua, maar alle liederen konden begeleid worden op dezelfde melodie. Het enige minpuntje van deze dienst was, dat ik weer last kreeg van mijn maag en er alleen een vies hokje met enkel een wc-pot aanwezig was. Gelukkig was er iemand met servetjes, ik kon alleen niet doortrekken (wat voor de eigenaar van de wc natuurlijk smeriger is dan voor mij ;)

Dit weekend heb ik voor het eerst alleen met de bus gereisd. Ik vond het best een beetje eng, aangezien het echt een vak apart is om op de bestemming aan te komen. Bovendien ben ik heel goed in rampscenario's bedenken. (Zoals: Stel dat ik beroofd word, dan heb ik geen telefoon, geen geld en ik weet niet hoe ik weer bij mijn gastgezin moet komen...) Maar, gelukkig is het allemaal gelukt. Het is alleen een beetje raar dat als ik twee keer dringend vraag of de chauffeur wil zeggen waar ik moet uitstappen, dat hij het gewoon niet doet. Gelukkig is er vlak bij het huis van mijn gastgezin een muurschildering van Winnie de Pooh die ik herkende.

Afgezien van kerkdiensten, ben ik ook weer naar het historisch centrum geweest en heb ik zelfs een museum bezocht; het Central Museo Metropolitana (of iets dergelijks). Het was dat de intree gratis was, anders was het jammer van mijn geld geweest. Er was een tentoonstelling over (de)figuratie. Blijkbaar ben ik toch niet zo kunstzinnig aangelegd, want meer dan de helft van de kunstwerken begreep ik niet.

Reizen met Marieke en Desiree (en hun christelijke vrienden Robert en Carlo, opgedaan in de supermarkt) is erg grappig. In de bus trokken we de aandacht door het uitdelen van snoepjes met christelijke tekst erop, het tappen van zelfverzonnen Spaanse moppen en het zingen van foute (Nederlandse) liedjes. Carlo is een kunstenaar. Hij maakt schilderijtjes op glas d.m.v. vingerverven. Erg kunstig, ik heb er gratis een gehad. Hij is ook erg goed in vogeltjes vouwen van papier. Carlo probeerde ons dat ook aan te leren, maar wij zijn toch niet zulke goede leerlingen. Het resultaat hebben we weggegeven aan kindjes in de bus, meteen weer vrienden gemaakt dus.

Tot slot nog een foto van mijn hele gastfamilie (zoon en Nederlandse vriendin waren ook op bezoek) op het bed, achter de TV, lief zijn ze he?! Die wilde ik jullie toch niet onthouden...

Ecuadoriaanse cultuur

Eindelijk heb ik iets cultureels gedaan: samen met Manuel, Elena en Martin het oude centrum bezocht. Erg mooi. Ik voelde me weer een beetje in Europa. Die Spanjaarden hebben toch nog iets goeds gedaan in Ecuador, namelijk mooie kerken/huizen gebouwd! Als ik tijd heb ga ik de kerken (veel musea) ook nog een keer van binnen bekijken, want die waren gesloten omdat het al avond was.
Ook het uitzicht op Quito vanaf een hele hoge berg is erg mooi, met al die lichtjes. (Of het goed tot zijn recht komt met deze foto weet ik niet, maar goed). In mijn eentje zou ik nooit meer thuis gekomen zijn. De heenweg ging nog wel; alleen een bus en een taxi. Maar de terugweg was toch iets ingewikkelder! Eerst met een stamvolle trolley, daarna met een minibusje, waar in Nederland ongeveer 9 personen in hadden gepast, maar hier rond de 16 personen! Erg knus. De Ecuadorianen zijn sowieso erg knus. De tweede dag dat ik in mijn gastgezin was, haakte Carolina bij mij in tijdens het lopen, de volgende dag ook Helena. Maar toen we naar het historische centrum gingen, haakte zelfs Manuel bij mij in! Wel even wennen (normaal gesproken ben ik niet zo handtastelijk), maar wel zo veilig, een stoere man aan mijn arm.

Eergisteren last van mijn maag gekregen, zoals voorspeld door heel wat mensen. Ik was net Ecuadoriaanse koffie aan het proeven met een of ander maishapje toen ik verschrikkelijke kramp kreeg. Maar dankzij mijn pillendoos (waar al eerder naar is verwezen) was het leed na een nacht en een halve dag geleden.

Vandaag is Manuel jarig, maar er komt (gelukkig) geen groot feest met familie, omdat Manuel niet geconfronteerd wil worden met het feit dat hij ouder wordt.

Nou, la siñorita Ghanna (zo noemen ze me hier) gaat er weer een eind aan breien. Waarschijnlijk krijgen jullie de volgende keer nieuws over iets 'halleluja-achtigs', Desiree en Marieke (de Nederlandse meiden) hebben gevraagd of ik morgen (zaterdag), meega naar een christelijk festival. Ik ben benieuwd...

un dia normal

Eigenlijk was ik niet van plan om vandaag weer te gaan internetten (staat ook zo hopeloos, alsof ik iedere dag MOET), maar Elena en Carolina wilden graag, dus dan ga ik natuurlijk mee! En voor het geld hoef ik het ook niet te laten; voor 1 dollar kun je ruim een uur internetten hier. Ik vind het erg leuk om te merken dat mijn weblog ook nog eens gelezen wordt (bedankt voor alle reacties), dus ik ga lekker door.

Gisteren heb ik samen met Elena Rummikub gespeeld en gewonnen met 3-1! Al die spelletjes die ik vroeger met Opa (v/d Wilt) heb gespeeld zijn toch nog ergens goed voor geweest. Daarna weer thee met een broodje en de rest van de avond soaps gekeken, uiteraard op het ouderlijk bed, met de hele familie. Manuel denkt dat ik verslaafd ben aan soaps, maar ik vind het alleen interessant omdat ik probeer alle dramatische liefdesdialogen te verstaan. Daarna had ik overigens wel hoofdpijn, k ben helemaal niet gewend om zoveel TV te kijken. Maar, gelukkig heb ik een hele doos met pillen meegekregen uit Nederland, dus dat was snel verholpen.

Ik dacht dat Hilda, mijn Spaanse lerares, alleen maar complimentjes gaf om te 'slijmen', maar vandaag vertelde ze dat ze met mij grammatica behandelt die ze 'normaal' pas na 2 weken behandelt! Het is ook wel zo dat ik de grammatica niet echt moeilijk vind, het lijkt erg op het Italiaans, maar dat ik zo opschoot had ik niet verwacht! Ik moet zeggen dat ik (voor mijn doen) ook wel goed mijn best doe. Iedere dag maak ik trouw mijn huiswerk, leer ik woordenrijtjes en bestudeer ik de behandelde grammatica.

Vandaag gebakken banaan op, plantana geheten. Smaakt wel lekker. Ze kennen hier alleen niet zoveel variatie: bijna iedere dag eten we witte rijst.

Wat ik verder vandaag nog ga doen weet ik niet. In ieder geval een blad met regelmatige en onregelmatige werkwoorden in mijn hoofd stampen. Waarschijnlijk ga ik nog wel even de hort op, het is namelijk (zoals iedere dag dat ik hier ben) heerlijk weer. Alleen 's nachts is het erg koud en ook binnen; ik loop de hele dag in dikke vesten rond (evenals de rest van de bevolking), k word nog kouwelijk!

In het weekend hoop ik echt eens wat van Ecuador te gaan zien, maar tot nu toe heb ik daar nog geen tijd voor gehad, omdat het al rond 17:00 uur donker wordt!

Hopelijk zijn jullie nog niet in slaap gevallen. Het blijkt wel weer dat je niet naar Ecuador hoeft te gaan om een dag zonder spectaculaire dingen mee te maken. ;-)

Adios!

ommetjes, voedsel, spaanse les (etc)

Gisteren heb ik samen met Elena (gastmoeder), Carolina en Martin een ommetje gemaakt. Ik deed mijn best om zo langzaam mogelijk te lopen, maar toch kreeg ik nog steeds de opmerking dat ik zo hard loop! We zijn naar een parkje geweest waar Martin graag een potje voetbal wilde spelen met zijn nieuwe bal. Omdat Martin niet tegen zijn verlies kan, heeft hij natuurlijk gewonnen. Op de terugweg zijn we in een eettentje geweest, waar ik panada gegeten heb, een soort loempia maar dan anders, gevuld met kip, gehakt of kaas. Ik heb voor het gehakt gekozen, dat werd me aangeraden door Carolina. Het was erg lekker (en typisch Ecuadoriaans)! Er werd ook nog een glas melk bij geserveerd, maar deze heb ik vriendelijk geweigerd. Ik drink normaal al geen melk, maar deze melk werd met een grote soeplepel uit een pan geschept, zag er niet zo hygienisch uit. Waarschijnlijk hadden de Nederlanders voor mij die melk ook geweigerd, want Elena had het erover dat Nederlanders als kind teveel melk krijgen en het daarom op latere leeftijd niet meer hoeven. Ik liet haar maar in die waan. Toen we terugkwamen van onze wandeling hebben we op het ouderlijk bed TV gekeken en thee gedronken, schijnt ook normaal te zijn hier.

Over Martin gesproken, het is een lief ventje, maar wel een beetje verwend. Hij loopt iedere dag in pakjes van de Rangers, Spiderman en wat voor tv-helden nog meer. Ik heb hem gevraagd hoeveel pakjes hij heeft; het zijn er 7 om precies te zijn, dus hij kan flink varieren. Martin vindt het leuk dat ik er ben; we hebben samen met zijn bestuurbare auto gespeeld, evenals met zijn robots en zijn spiderman-geweer.

Vanochtend moest ik douchen, maar in mijn gasthuis is de douche elektrisch. Ik snapte er helemaal niets van, of ik nu wel of niet een hendel over moest halen, dus uiteindelijk bleef het water ijskoud. Ik riep Helena om hulp, maar zij kwam meteen naar binnen (terwijl de deur op slot zat? waar is zo'n slot dan goed voor vraag ik me af?) en heeft het even voor me geregeld. Ik heb mezelf trouwens eindelijk aangewend dat mijn wc-papier niet in de wc-pot mag, maar in het afvalemmertje ernaast!

Spaanse les met Hilda ging weer goed. Ze is helemaal in haar nopjes dat ik alles zo goed onthoud, alles begrijp en snel leer. En Manuel (mijn gastvader) zei vandaag ook al dat mijn Spaans al een stuk beter gaat. Ik word helemaal de lucht ingeprezen, best leuk hoor, houd ik wel van. :-)

Voor degenen die zich zorgen maken over mijn gezondheid (mama): vandaag heb ik groenten gehad. We aten soep met aardappel en een soort spinazie erin, zoiets wat je in Polen ook altijd krijgt. Verder was er witte rijst met vlees en sla met tomaat en avocado.

Net even een rondje gelopen in de omgeving, uiteraard niet te ver, want ik moet natuurlijk niet verdwalen met dat 'uitstekende richtingsgevoel' van mij! Ik kwam een marktje tegen met vooral groenten, die verkocht worden door 'inheemse types' met hoeden, kleurige kleding en vlechten. Alleen de panfluit ontbrak. ;-) Ook een soort sloppenwijk gezien van muurtjes met alleen golfplaten erop. Het is hier erg arm, al valt het in mijn gastgezin wel mee, zij hebben alle 'basisbenodigdheden' wel, ze hebben zelfs een dvd-speler.

Tot zover.

PS: Ik heb een Ecuadoriaanse mobiel aangeschaft, dus ik ben weer bereikbaar! Het nummer is +593 95243422. Smsjes (en telefoontjes) zijn hartelijk welkom! Hou er wel rekening mee dat het hier 7 uur vroeger is...

eerste indrukken...

Zo, waar was ik gebleven. In Venezuela, Caracas geloof ik. Volgens mijn vluchtschema zou ik van Bogota rechtstreeks naar Quito vliegen, met alleen een tussenstop in Colombia (Bogota). Maar, toen ik in Bogota aankwam werd er in het vliegtuig omgeroepen dat dit de eindbestemming was. Ik schoot een beetje in de stress, sprak stewardessen aan die alleen maar Spaans spraken en die deden of alles heel normaal was. Gelukkig zag ik een Europeens ogende jongen, die uit Londen bleek te komen en net als ik naar Quito moest. Aan hem heb ik me vastgeklampt en uiteindelijk bleek er inderdaad een ander vliegtuig klaar te staan.

Toen ik in Quito aankwam stond er een grote mensenmassa, maar gelukkig ook drie Nederlandse meiden, inclusief bordje met mijn naam erop. De wereld blijkt weer klein te zijn, twee van de drie meiden komen uit Harmelen! Eentje is er zelf op onze Zegveldse JV geweest, ze heet Desiree Treur en kwam met Jaap Burggraaf mee. Hartstikke leuke meiden. De eerste nacht in het vrijwilligersappartement doorgebracht, maar omdat ik laat aankwam en de volgende dag gelijk met Marieke en Desiree naar de kerk wilde, heb ik maar een paar uur geslapen.
De kerk waar we naar toe gingen was van de HCJB (zoek maar op internet op wat het precies inhoudt), was wel leuk. Veel liederen gezongen. Omdat ik nieuw was moest ik gaan staan en kreeg ik een roos aangeboden.

Na de kerk ben ik naar mijn gastgezin gegaan en kwam ik midden in een kinderverjaardag binnenvallen. Veel verkleedpartijen, veel zoetigheid, veel spelletjes, veel muziek, veel dansen. Het is eigenlijk een soort kinderfeestje, alleen blijven alle volwassenen er ook bij zitten. Ik voelde me flink gehandicapt met mijn drie woorden Spaans.





Maar, ik heb een lief gastgezin .Vader, moeder, Carolina (23 jaar) en Martin (7 jaar) doen erg hun best om het mij naar de zin te maken. Het eten is prima, alleen heb ik nog geen groente binnengekregen. :P

Vanochtend Spaanse les van 9:00 uur tot 13:00 uur. Best intensief, maar ik was allang blij dat ik wat ging leren en de kans krijg om me wat meer verstaanbaar te maken. Ook de Spaanse lerares, Hilda is erg lief. Ik word overgoten met complimentjes hoe snel ik leer en beloftes dat ik veel Spaans ga leren in een korte tijd, omdat ik een goede uitspraak heb en snel leer. Yahooo!

Mijn gastgezin vindt dat ik op Emma Bunton van de Spice Girls lijk hihihi. Nog nooit eerder gehoord, onzin. De familiefoto die ik heb meegenomen vindt men erg interessant, grote familie! Vooral Martijn valt in de smaak bij mijn 'gastmoeder', ze noemt hem een echte GUAPO (=knappe jongen)

Wat vooral opvalt in Ecaudor is het constante gezoen. Alles en iedereen krijgt bij ontmoeting en vertrek een kus op de wang. Even wennen, ik heb in twee dagen al bijna meer mensen gezoend dan in een half jaar, maar nu ik eenmaal gewend ben is het niet meer vreemd. Ook de bus is een hele belevenis, voor 25 dollarcent maak je een ritje in een bus die overal stopt, bushaltes lijken niet te bestaan en de muziek staat keihard. Iedereen toetert, alle Ecuadorianen fluiten, de huizen zijn vervallen.

Ik heb echt weer veel te vertellen na 1,5 dag! Ik hoop dat het allemaal nog te volgen is, dit hele verhaal.

Hasta luego!

time flies?!

Hier even een berichtje vanaf het vliegveld van Caracas, in Venezuela! De toestand van dit vliegveld valt me 100% mee, het is best hip eigenlijk! Ik vermaak me hier dus wel met het bekijken van allerlei winkeltjes en nu dus ook met internet.

Vanochtend werd ik door een slaperig koppeltje uitgezwaaid, ik had een beetje de indruk dat mijn moeder, Dirk en Martijn liever in bed waren gebleven. Alleen mijn vader had er minder moeite mee, maar die is dan ook een ervaren reiziger die Schiphol nog met zijn ogen dicht kan vinden! Maar, toch lief dat ze hun nachtrust voor mij over hadden.

Mijn reis gaat tot nu toe eigenlijk prima. We vertrokken uit Amsterdam met een half uur vertraging, dus ik was al een beetje bezorgd over mijn aansluiting in Milaan, aangezien daar maar drie kwartier tussen zat. Dus in Milaan ben ik als een speer dat vliegtuig uitgeworsteld, ben tussen de mensenmassa's doorgerend en uiteindelijk bleek dat ik helemaal niet had hoeven haasten, omdat ook dit vliegtuig een half uur vertraging had. Ach ja.

In het vliegtuig van Milaan naar Ecuador heb ik me vermaakt met het kijken van films, lezen van tijdschriften en muziek luisteren. Viel eigenlijk best mee! Al blijft 10,5 uur toch wel lang. Nog nooit in zo'n groot vliegtuig gezeten met 3 rijen i.p.v. 2, inclusief stoelen met kussentjes en dekentjes. Naast mij zat een huilende vrouw die de hele reis niets at, dus ik was er niet helemaal gerust op, vond t wel zielig, was lief vrouwtje. Maar, een uur voordat we gingen landen vertelde ze dat ze haar zevenjarig dochtertje voor het eerst had achtergelaten, en dat voor 1,5 maand. Ze kon t helemaal niet aan. Gelukkig at ze ook nog een half broodje, dus ik ben ook weer gerust. Hele ervaring dus, zo'n vliegreis.

Nu zit ik op Caracas en wordt meteen geconfronteerd met mensen die alleen maar Spaans spreken en geen Engels. Vrij lastig, maar uiteindelijk kom ik er wel. Geld omwisselen was een hele belevenis! Ik had alleen maar euro's en aangezien ze bij die eettentjes alleen maar contant geld willen hebben en ik ontzettende dorst had, besloot ik maar naar zo'n wisselkantoortje te gaan. Ik moest mijn paspoort laten zien, een formulier met AL mijn gegevens invullen, er werden kopieen gemaakt, ik moest handtekeningen zetten en zelfs mijn vingerafdruk 2x geven. Apart. Maar goed, ik heb wat geld, het is gelukt. Ook veel dreigende militairen hier, evenals winkeliers die alleen maar zitten te nixen, huilen met collega's of zitten te smsen.

Zo, er zijn alweer 3 uurtjes wachten voorbij, nog 2 te gaan. Dan nog ongeveer 3 uur vliegen, met een tussenlanding in Bogota, Colombia - wat volgens mijn huilende buurvrouwtje helemaal niet gevaarlijk is - en dan hoop ik er eindelijk te zijn en ook nog eens opgehaald te worden.

Groetjes!

Adres

Voor een periode van zes weken zal ik mobiel niet bereikbaar zijn, omdat er in Ecuador een ander netwerk is. Dus, wil je met mij in contact komen kun je dat alleen digitaal doen (mail of weblog), of juist met pen en papier. Ik heb namelijk een postadres (van het appartement waar ik vier weken zal verblijven) en hou erg van brieven! ;-) Ik weet alleen niet hoe lang de post erover zal doen, maar goed.

Adres: Aparicio Rivadeneira 430 y Andrade Marin
Woonplaats: Quito sector la luz
Telefoon: +593 02 28 12 577

Dom, dommer, domst

Er zijn van die dagen, dat ik geconfronteerd wordt met de oliedomme kant van mezelf. Zo'n dag als vandaag. De laatste weken was ik druk bezig met tentamens, bijwerken van achterstallige zaken, spullen om mee te nemen naar Ecuador en afscheid nemen van verschillende mensen. Waar ik helemaal niet mee bezig was, was mijn vliegticket. Wel even gekeken of het geld was overgemaakt en waar ik het ticket op moest halen, maar niet op de dag/datum gelet, dat had ik immers een half jaar geleden bij het boeken geregeld, toch? Ik had een vrijdag en een zaterdag in mijn hoofd; vrijdag zou ik vertrekken, zaterdag zou ik weer aankomen.

Vandaag had ik een helder moment, dus ik besloot mijn vliegtijden nog eens na te kijken. Heel verstandig! Het blijkt namelijk dat ik niet vrijdag, maar zaterdag pas naar Ecuador vertrek! Dat had niet zo fraai geweest, als ik een dag te vroeg op schiphol had gestaan! Toch voelt het behoorlijk stom. Ik, die altijd mijn zaakjes goed op orde wil hebben en stiekem al zenuwachtig word als ik dreig de controle over de meest simpele zaken te verliezen, vergis me gewoon in de datum van mijn vliegreis! Eerst schaamde ik me zo en wilde het verzwijgen, maar eigenlijk kan ik er nu wel om lachen, dus jullie mogen meelachen: het is gewoon stom! Maar t komt vast allemaal goed...

Bijna

Bijna bijna! Vrijdag zit ik als het goed is in het vliegtuig richting Ecuador. De vliegreis heb ik nog niet zo heel veel zin in; om 7:15 vertrek ik van Amsterdam naar Milaan, vervolgens vlieg ik naar Caracas (Venezuela) en daarna eindelijk naar Quito (Ecuador). Maar goed, als ik ergens wil komen moet ik die lange reis maar op de koop toe nemen.

Voor de mensen die nog niet helemaal helder hebben wat ik in Ecuador ga doen even een beknopte omschrijving (ik weet namelijk zelf ook nog niet helemaal concreet hoe het daar allemaal in zijn werk zal gaan). De eerste twee weken zal ik bij een gastgezin logeren en veertig uur Spaans krijgen van een Ecuadoriaanse lerares. Ik neem aan dat ik dan ook veel tijd over zal houden om veel van de omgeving te bekijken. De vier weken die hierop volgen verblijf ik in een appartement, samen met nog een paar andere vrijwillig(st)ers. In die vier weken ga ik meewerken met het zgn. marktproject, waarin er een programma moet worden verzorgd en begeleid voor kinderen waarvan ouders op de markt werken. Het draait hierin om "spelend leren" en vooral veel positieve aandacht en liefde geven. (Dus, als het met mijn Spaans niet gaat lukken, richt ik me wel op het geven van aandacht, moet lukken toch? ;-)
Voor meer info, zie www.kinderenvanecuador.nl, daar heb ik mijn reisdoel vandaan geplukt.

Tot zover...wordt vervolgd...

Voorpret

Hallo!

Het is al bijna zover, over minder dan twee weken zit ik in Ecuador! Zo langzamerhand ga ik me een beetje voorbereiden en bedenk me wat ik allemaal mee ga nemen en wat ik nog absoluut moet doen voor mijn vertrek. Een van die dingen is een weblog aanmaken. Ik heb nog nooit zoiets gehad (ik doe ZELFS NIET aan Hyves), maar tot nu toe lijkt het allemaal niet zo moeilijk, dus ik heb er wel vertrouwen in. Nu alleen de boel een beetje bijhouden! Hopelijk horen jullie nog van mij.

Groetjes, Hanna