Zaterdag begonnen we met raften op een wilde rivier. Ik heb zelden zulke prachtige natuur gezien; het begint al een beetje op oerwoud te lijken. Van tevoren werden we bang gemaakt met instructies over raften (wat te doen als er iemand uit de boot valt, wat te doen als de boot omslaat etc), dus we stapten een beetje angstig in ons bootje, ook al hadden we al 'droog' geoefend. Maar het raften was echt super super gaaf! Wel werden we halverwege overvallen door een hoge golf, zodat onze boot bijna omsloeg. Ik was wel een beetje trots op mezelf, want ik was één van de drie personen (van de zes) die in de boot bleven zitten. Toen ik van de schrik was bekomen moest ik Marieke uit het water gaan redden, die een beetje in paniek raakte omdat ze alle spookverhalen van de instructies nog in haar hoofd had. Als een echte held heb ik haar weer binnen de boot gekregen, dus ik heb ook nog iemand van de verdrinkingsnood gered deze vakantie ;).
´s Middags gingen we iets doen wat ik achteraf veel enger vond dan raften: paardrijden naar een prachtige waterval. Mijn enige ervaring met paardrijden was de pony van mijn buren, maar dat was al een aantal jaar geleden. Ik koos een onschuldig, sloom ogend paard uit en was erg blij om te horen dat een vrouw zei dat het een rustig paard was. Het beest bleek erg onbetrouwbaar te zijn, want het luisterde absoluut niet, bovendien schopte en beet het de andere paarden en had het de neiging om zich te verstappen, zodat ik telkens bang was om te vallen en onder het paard bedolven te worden. Behalve dat iedereen mijn paard meed, was ik toch erg grappig gezelschap, omdat ik telkens op het beest zat te schelden. Gelukkig is alles uiteindelijk goed gegaan, maar (sorry voor alle paardenliefhebbers) er moet wel een hele lieve knol op mijn weg komen wil ik nog een keer een tochtje gaan maken!
Ik ben me er (helaas) van bewust dat ik al bijna naar huis ga. Wel raar hoor, bij alles wat ik doe bedenk ik me dat dit een ´laatste keer´ is. Nog even genieten van de laaste dagen hier in Quito en dan kom ik weer richting Nederland...
2 opmerkingen:
Hallo Hanna,
Leuk ook om jouw site te lezen en daar dan weer foto´s enzo van Marieke tegen te komen. Lijkt me wel vreemd voor je, dat je als laatste in het appartement bent gekomen en nu alweer naar huis gaat. Maar daar heb je je natuurlijk op ingesteld. wie weet kom ik je binnenkort tegen in Woerden. alvast een hele goeie terugreis en ik zal je vast wel een keer ontmoeten als Marieke ook weer thuis is. Lieve groeten aan iedereen daar, de moeder van Marieke Vink
Hey hoi,
wellicht kun je tijdens zingen na de dienst een keer een indianenlied ten gehore brengen? ;-) Ook al was het paard niet echt een gentlemen... je ziet er toch elegant uit. Wellicht ga ik je binnekort weer zien... flevo? Leuk!
GRoetjes, Elisabeth
Een reactie posten