time flies?!

Hier even een berichtje vanaf het vliegveld van Caracas, in Venezuela! De toestand van dit vliegveld valt me 100% mee, het is best hip eigenlijk! Ik vermaak me hier dus wel met het bekijken van allerlei winkeltjes en nu dus ook met internet.

Vanochtend werd ik door een slaperig koppeltje uitgezwaaid, ik had een beetje de indruk dat mijn moeder, Dirk en Martijn liever in bed waren gebleven. Alleen mijn vader had er minder moeite mee, maar die is dan ook een ervaren reiziger die Schiphol nog met zijn ogen dicht kan vinden! Maar, toch lief dat ze hun nachtrust voor mij over hadden.

Mijn reis gaat tot nu toe eigenlijk prima. We vertrokken uit Amsterdam met een half uur vertraging, dus ik was al een beetje bezorgd over mijn aansluiting in Milaan, aangezien daar maar drie kwartier tussen zat. Dus in Milaan ben ik als een speer dat vliegtuig uitgeworsteld, ben tussen de mensenmassa's doorgerend en uiteindelijk bleek dat ik helemaal niet had hoeven haasten, omdat ook dit vliegtuig een half uur vertraging had. Ach ja.

In het vliegtuig van Milaan naar Ecuador heb ik me vermaakt met het kijken van films, lezen van tijdschriften en muziek luisteren. Viel eigenlijk best mee! Al blijft 10,5 uur toch wel lang. Nog nooit in zo'n groot vliegtuig gezeten met 3 rijen i.p.v. 2, inclusief stoelen met kussentjes en dekentjes. Naast mij zat een huilende vrouw die de hele reis niets at, dus ik was er niet helemaal gerust op, vond t wel zielig, was lief vrouwtje. Maar, een uur voordat we gingen landen vertelde ze dat ze haar zevenjarig dochtertje voor het eerst had achtergelaten, en dat voor 1,5 maand. Ze kon t helemaal niet aan. Gelukkig at ze ook nog een half broodje, dus ik ben ook weer gerust. Hele ervaring dus, zo'n vliegreis.

Nu zit ik op Caracas en wordt meteen geconfronteerd met mensen die alleen maar Spaans spreken en geen Engels. Vrij lastig, maar uiteindelijk kom ik er wel. Geld omwisselen was een hele belevenis! Ik had alleen maar euro's en aangezien ze bij die eettentjes alleen maar contant geld willen hebben en ik ontzettende dorst had, besloot ik maar naar zo'n wisselkantoortje te gaan. Ik moest mijn paspoort laten zien, een formulier met AL mijn gegevens invullen, er werden kopieen gemaakt, ik moest handtekeningen zetten en zelfs mijn vingerafdruk 2x geven. Apart. Maar goed, ik heb wat geld, het is gelukt. Ook veel dreigende militairen hier, evenals winkeliers die alleen maar zitten te nixen, huilen met collega's of zitten te smsen.

Zo, er zijn alweer 3 uurtjes wachten voorbij, nog 2 te gaan. Dan nog ongeveer 3 uur vliegen, met een tussenlanding in Bogota, Colombia - wat volgens mijn huilende buurvrouwtje helemaal niet gevaarlijk is - en dan hoop ik er eindelijk te zijn en ook nog eens opgehaald te worden.

Groetjes!