Toen ik in Quito aankwam stond er een grote mensenmassa, maar gelukkig ook drie Nederlandse meiden, inclusief bordje met mijn naam erop. De wereld blijkt weer klein te zijn, twee van de drie meiden komen uit Harmelen! Eentje is er zelf op onze Zegveldse JV geweest, ze heet Desiree Treur en kwam met Jaap Burggraaf mee. Hartstikke leuke meiden. De eerste nacht in het vrijwilligersappartement doorgebracht, maar omdat ik laat aankwam en de volgende dag gelijk met Marieke en Desiree naar de kerk wilde, heb ik maar een paar uur geslapen.
De kerk waar we naar toe gingen was van de HCJB (zoek maar op internet op wat het precies inhoudt), was wel leuk. Veel liederen gezongen. Omdat ik nieuw was moest ik gaan staan en kreeg ik een roos aangeboden.
Na de kerk ben ik naar mijn gastgezin gegaan en kwam ik midden in een kinderverjaardag binnenvallen. Veel verkleedpartijen, veel zoetigheid, veel spelletjes, veel muziek, veel dansen. Het is eigenlijk een soort kinderfeestje, alleen blijven alle volwassenen er ook bij zitten. Ik voelde me flink gehandicapt met mijn drie woorden Spaans.
Maar, ik heb een lief gastgezin .Vader, moeder, Carolina (23 jaar) en Martin (7 jaar) doen erg hun best om het mij naar de zin te maken. Het eten is prima, alleen heb ik nog geen groente binnengekregen. :P
Vanochtend Spaanse les van 9:00 uur tot 13:00 uur. Best intensief, maar ik was allang blij dat ik wat ging leren en de kans krijg om me wat meer verstaanbaar te maken. Ook de Spaanse lerares, Hilda is erg lief. Ik word overgoten met complimentjes hoe snel ik leer en beloftes dat ik veel Spaans ga leren in een korte tijd, omdat ik een goede uitspraak heb en snel leer. Yahooo!
Mijn gastgezin vindt dat ik op Emma Bunton van de Spice Girls lijk hihihi. Nog nooit eerder gehoord, onzin. De familiefoto die ik heb meegenomen vindt men erg interessant, grote familie! Vooral Martijn valt in de smaak bij mijn 'gastmoeder', ze noemt hem een echte GUAPO (=knappe jongen)
Wat vooral opvalt in Ecaudor is het constante gezoen. Alles en iedereen krijgt bij ontmoeting en vertrek een kus op de wang. Even wennen, ik heb in twee dagen al bijna meer mensen gezoend dan in een half jaar, maar nu ik eenmaal gewend ben is het niet meer vreemd. Ook de bus is een hele belevenis, voor 25 dollarcent maak je een ritje in een bus die overal stopt, bushaltes lijken niet te bestaan en de muziek staat keihard. Iedereen toetert, alle Ecuadorianen fluiten, de huizen zijn vervallen.
Ik heb echt weer veel te vertellen na 1,5 dag! Ik hoop dat het allemaal nog te volgen is, dit hele verhaal.
Hasta luego!
1 opmerking:
Hoi Hannepan,
Wat een enig verhaal zeg. Ik zit hier al een half uur te genieten. Volgens GJ kon ik niet reageren omdat ik geen wachtwoord heb of zo? Ik waag het er toch op. Ik ben heel blij te lezen hoe koelbloedig je de boel aanpakt. We denken veel aan je en genieten mee. Ik vind de foto van de fam. Meijer op je weblog een echte binnenkomer.... Inderdaad, Leen is goed wakker en in een gouden humeur. Dit kun je van de rest ook van de GUAPO niet bepaald zeggen.
Hasta luego! Toch?
Liefs van tante Margaret en mannen
Een reactie posten