Een 'kerkelijk' weekend

In twee dagen 3 kerkdiensten bezoeken, niet slecht toch? Manuel moest er heel hard om lachen, zat er allemaal grapjes over te maken. Zoals gezegd zou ik zaterdag naar een christelijk festival gaan, ik had alleen geen idee wat het in zou houden. Het was behoorlijk evangelisch. Omdat het 07-07-07 was (getal van God) werd er een dienst gehouden om te bidden voor verandering in Ecuador. Hartstikke mooi natuurlijk, maar de manier waarop stond me niet helemaal aan. Liederen waar maar geen eind aan lijkt te komen, vlaggendansen, 'geschreeuw' etc. We (Desiree, Marieke en ik; ik heb namelijk het hele weekend met hen doorgebracht) zijn dan ook niet alle 7 uur gebleven.

De eerste kerkdienst op zondag was in een te klein gebouw, zodat er heel wat mensen buiten moesten staan. Deze kerkdienst was voor mij wat beter te behappen, het was wel een beetje evangelisch, maar niet zo extreem.

De laatste kerkdienst waar we heengingen was het meest interessant, namelijk een kerkdienst van inheemse mensen (lees: indianen, compleet met klederdracht en dikke vlechten), welke gedeeltelijk in het Quichua was. Deze dienst vond plaats aan de rand van de stad Quito, in een klein gebouwtje met houten banken. Er waren dan ook maar een stuk of 20 mensen. Vooral het zingen was echt geweldig. Uiteraard in het Quichua, maar alle liederen konden begeleid worden op dezelfde melodie. Het enige minpuntje van deze dienst was, dat ik weer last kreeg van mijn maag en er alleen een vies hokje met enkel een wc-pot aanwezig was. Gelukkig was er iemand met servetjes, ik kon alleen niet doortrekken (wat voor de eigenaar van de wc natuurlijk smeriger is dan voor mij ;)

Dit weekend heb ik voor het eerst alleen met de bus gereisd. Ik vond het best een beetje eng, aangezien het echt een vak apart is om op de bestemming aan te komen. Bovendien ben ik heel goed in rampscenario's bedenken. (Zoals: Stel dat ik beroofd word, dan heb ik geen telefoon, geen geld en ik weet niet hoe ik weer bij mijn gastgezin moet komen...) Maar, gelukkig is het allemaal gelukt. Het is alleen een beetje raar dat als ik twee keer dringend vraag of de chauffeur wil zeggen waar ik moet uitstappen, dat hij het gewoon niet doet. Gelukkig is er vlak bij het huis van mijn gastgezin een muurschildering van Winnie de Pooh die ik herkende.

Afgezien van kerkdiensten, ben ik ook weer naar het historisch centrum geweest en heb ik zelfs een museum bezocht; het Central Museo Metropolitana (of iets dergelijks). Het was dat de intree gratis was, anders was het jammer van mijn geld geweest. Er was een tentoonstelling over (de)figuratie. Blijkbaar ben ik toch niet zo kunstzinnig aangelegd, want meer dan de helft van de kunstwerken begreep ik niet.

Reizen met Marieke en Desiree (en hun christelijke vrienden Robert en Carlo, opgedaan in de supermarkt) is erg grappig. In de bus trokken we de aandacht door het uitdelen van snoepjes met christelijke tekst erop, het tappen van zelfverzonnen Spaanse moppen en het zingen van foute (Nederlandse) liedjes. Carlo is een kunstenaar. Hij maakt schilderijtjes op glas d.m.v. vingerverven. Erg kunstig, ik heb er gratis een gehad. Hij is ook erg goed in vogeltjes vouwen van papier. Carlo probeerde ons dat ook aan te leren, maar wij zijn toch niet zulke goede leerlingen. Het resultaat hebben we weggegeven aan kindjes in de bus, meteen weer vrienden gemaakt dus.

Tot slot nog een foto van mijn hele gastfamilie (zoon en Nederlandse vriendin waren ook op bezoek) op het bed, achter de TV, lief zijn ze he?! Die wilde ik jullie toch niet onthouden...