Zondagochtend moesten we vroeg opstaan (kwart voor 7!) omdat indiaan Nestor en zijn zusjes met hun traditionele kleding ons aan kwamen kleden. Helaas hadden ze geen kleren voor Marieke, omdat zij een tikkeltje te lang was, dus alleen Desiree en ik moesten eraan geloven. Het aankleden duurde erg lang, bijna een half uur per persoon, maar dan heb je ook wat. Twee doeken over elkaar die als rokken bij elkaar gehouden worden door een lint, een sierlijke blouse, een schouderdoek eroverheen, kettingen, armbanden en het haar bijeengebonden door een lint. Desiree en ik voelden ons net bruidjes die werden aangekleed. Iets minder fijn was dat de buik flink ingesnoerd wordt, maar daarvan ga je dan wel weer elegant lopen.
Uiteraard hadden we veel bekijks, omdat we met de bus naar de kerk moesten reizen en ook in de kerk vonden ze ons heel interessant. Het zingen van het Quichua-lied ging goed, we wisten alle woorden nog en hielden ook nog eens aardig wijs. Na de kerk moesten we nog met een hele indianenfamilie op de foto, aten we een maishapje en kregen we een vreemd soort vlees te proeven (wat achteraf ingewand, maag bleek te zijn, jakkes!). Men vond het vieze gezicht dat ik trok erg grappig.
Toch leuk om zoiets een keer gedaan te hebben, ik zal het niet snel meer vergeten!
1 opmerking:
Hoi Hanna,
De pakjes zien er echt leuk uit op de foto.
En ja dat eten, het lijkt mij ook helemaal niets, maar het is een unieke ervaring moet je maar denken.
Hier verder alles goed.
Groetjes,
Marieke
Een reactie posten